ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!
ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ…
ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ  ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ  
ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Όλο το προηγούμενο διάστημα αγωνιστήκαμε μέσα από τα συνδικάτα μας. συμμετείχαμε στις απεργίες και τις κινητοποιήσεις των κλάδων μας κάναμε σαφές πως δεν θα αφήσουμε να περάσει η διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος.

Η κυβέρνηση κάνει πως δεν καταλαβαίνει αγνοώντας τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που βρέθηκαν στον δρόμο στα μεγαλειώδη συλλαλητήρια της Τετάρτης 19 Μαρτίου και προκαλώντας τελικά το λαϊκό αίσθημα.

Με αυτό το κείμενο στηρίζουμε την πρωτοβουλία για διενέργεια δημοψηφίσματος και καλούμε την, τόσο σίγουρη για τον εαυτό της, κυβέρνηση να παγώσει την διαδικασία όπως προβλέπει το Σύνταγμα και να θέσει το νομοσχέδιο στην κρίση του λαού.

Ο αγώνας αυτός πρέπει να έχει νικητή

κι αυτό είναι υπόθεση και ευθύνη όλων μας.

Σχετικές ανακοινώσεις του Συ.Ριζ.Α. …

____________________________________________________________________________

22 Μαρτίου 2008

Απόφαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Με βάση τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών (μαζικότατα συλλαλητήρια, αναβολή ψήφισης του νομοσχεδίου για την επόμενη Τετάρτη και κυρίως με την πρότα

ση για δημοψήφισμα που μπλοκάρει την διαδικασία χρονικά κα

ι πολιτικά) αποφασίσαμε κινητοποίηση και ενεργοποίηση όλων των δυνάμεών μας:

  1. Άμεση έκτακτη σύγκληση όλων των τοπικών – κλαδικών συντονιστικών και οργάνωση της παρέμβασης του ΣΥΡΙΖΑ, τοπικά, κεντρικά, πανελλαδικά.
  2. Υιοθέτηση της πρότασης για το μάζεμα υπογραφών, στήριξη της πρωτοβουλίας για δημοψήφισμα. ΣΥΓΚΕΝΤ ΡΩΝΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ.
  3. Παρέμβαση στις παρελάσεις για την 25η Μαρτίου με πικετοφορίες, πανό, καλέσματα, τραπεζάκια συγκέντρωσης υπογραφών κ.λπ.
  4. Κάλεσμα για συλλαλητήριο του ΣΥΡΙΖΑ την Πέμπτη 27/3 ώρα 19.00 έξω από τη Βουλή. Για τη στήριξη του ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟΥ, σποτάκι τηλεοπτικό και ραδι οφωνικό, καταχωρίσεις σε εφημερίδες κ.λπ.
  5. Συνέντευξη Τύπου το μεσημέρι της Τετάρτης 26/3.
  6. Σε όλες τις πόλεις να προσαρμοστεί ανάλογα η παρέμβασ η του ΣΥΡΙΖΑ, με συγκεντρώσεις – συλλαλητήρια την Πέμπτη το απόγευμα 27/3, μάζεμα υπογραφών κ.λπ.

Καλούμε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς σε κοινή δράση και είμαστε ανοιχτοί σε κάθε άλλη πρόταση. Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ! ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΓΩΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

_________________________________________________________________________________

18-3-2007

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

ΤΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Το κείμενο που παρουσίασε σήμερα στην ανοιχτή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο πρόεδρός της Αλέκος Αλαβάνος έχει ως εξής:

Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Α.1. Το πολιτικό πλαίσιο της ασφαλιστικής απορρύθμισης

1. Η κοινωνική ασφάλιση αναμφισβήτητα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος στον 20ό αιώνα. Σήμερα όμως η κοινωνική ασφάλιση κινδυνεύει από την απληστία του νεοφιλελευθερισμού, κινδυνεύει να θυσιαστεί στο βωμό των κερδών του κεφαλαίου 2. Από το 1990 και μετά οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ προώθησαν μία σειρά αλλαγές στην κοινωνική ασφάλιση, με τις οποίες υποβάθμισαν τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων, μείωσαν τις συντάξεις τους, επιδείνωσαν τους όρους συνταξιοδότησής τους και αποδυνάμωσαν τον δημόσιο χαρακτήρα της,. Με αυτές τις αλλαγές δεν αντιμετωπίστηκαν τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνικής ασφάλισης, αλλά προωθήθηκε μία λογική ισοπέδωσης προς τα κάτω. 3. Σήμερα βρισκόμαστε σε μία νέα καμπή, όπου η κυβέρνηση της Ν.Δ. ανοίγει και πάλι το θέμα, επιδιώκοντας να επαναφέρει στην ουσία το πακέτο Γιαννίτση, που είχε απορριφτεί μαζικά από τους εργαζομένους το 2001. 4. Οι κυβερνήσεις του νεοφιλελεύθερου δικομματισμού ευθύνονται για την στέρηση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης από τους πόρους της γιατί επί σειρά ετών αρνούνταν να αναλάβουν τις υποχρεώσεις που αναλογούσαν στο κράτος, γιατί κατέφευγαν για δεκαετίες σε μηχανισμούς καταλήστευσης των διαθεσίμων των Ταμείων, γιατί ανέχονταν και υπέθαλπαν φαινόμενα εισφοροδιαφυγής και εισφοροκλοπής. 5. Δύο βασικοί παράγοντες επιδρούν καταλυτικά στην πλήρη αποδυνάμωση του ασφαλιστικού συστήματος, η διαχρονική καταλήστευση των πόρων της κοινωνικής ασφάλισης και η ελαστικοποίηση της απασχόλησης ως αποτέλεσμα της αποδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων. 6. Από το 1950 σημειώθηκε η μεγαλύτερη ληστεία σε βάρος των αποθεματικών της κοινωνικής ασφάλισης. Όλα τα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας υποχρεώνονταν με το νόμο 1611/1950 να καταθέτουν το σύνολο των αποθεματικών τους άτοκα, σε ειδικό λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδας. Η απώλεια για τα ταμεία, με βάση τα ισχύοντα κάθε φορά επιτόκια προθεσμιακών καταθέσεων, ανέρχεται σε εκατοντάδες δις ευρώ. Αν αυτά υπήρχαν σήμερα, κανένας δεν θα μπορούσε να μιλήσει για δημοσιονομικό πρόβλημα χρηματοδότησης της κοινωνικής ασφάλισης. 7. Ενώ δεν γίνεται από κανέναν λόγος για κάποιου είδους επιστροφή έστω και μέρους αυτών των χρημάτων, η λεηλασία των πόρων της κοινωνικής ασφάλισης συνεχίζεται απρόσκοπτα:

  • 7.1. Μέσω της «αξιοποίησης» των πόρων της κοινωνικής ασφάλισης για την αναζωογόνηση των χρηματαγορών. Η Οδηγία 41/2003 της ΕΕ για τα επαγγελματικά ταμεία προβλέπει την ελεύθερη και χωρίς κυβερνητικές παρεμβάσεις «επένδυση» μέχρι και του 70% των αποθεμάτων τους στις χρηματαγορές. Καίριες προβλέψεις της οδηγίας έχουν ενσωματωθεί στην ελληνική νομοθεσία με τον νόμο Ρέππα της τελευταίας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
  • 7.2. Μέσω του νέου πλαισίου διαχείρισης των αποθεματικών η κυβέρνηση της Ν.Δ. στρώνει το δρόμο ώστε να περάσουν ευκολότερα τα αποθεματικά των ταμείων στην κεφαλαιαγορά, σπρώχνοντας τα ταμεία στη λογική της αύξησης του επενδυτικού κινδύνου, της κερδοσκοπίας και του τζόγου.
  • 7.3. Μέσω της παρακράτησης και μη απόδοσης στα ασφαλιστικά ταμεία εξαιρετικά σημαντικών πόρων. Σύμφωνα με στοιχεία της ομοσπονδίας των εργαζομένων στα ασφαλιστικά ταμεία, οι οφειλές του κράτους στα ταμεία ξεπερνούν τα 8,7 δις €, ενώ οι οφειλές των εργοδοτών φθάνουν τα 8,2 δις €. Το κράτος δεν έχει αποδώσει από το 1993 ούτε ένα ευρώ από τις υποχρεώσεις του στο πλαίσιο της τριμερούς χρηματοδότησης, ενώ η εργοδοσία απολαμβάνει επαναλαμβανόμενες χαριστικές ρυθμίσεις.
  • 7.4. Η εισφοροδιαφυγή υπολογίζεται σε πάνω από 5 δις €, ενώ η ανασφάλιστη εργασία υπολογίζεται ότι αγγίζει πάνω από 1 εκατομμύριο εργαζομένους, κυρίως οικονομικούς μετανάστες, νέους και γυναίκες.

8. Η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων διαμορφώνει επίσης, τους όρους για ουσιαστική ανατροπή του ασφαλιστικού συστήματος όπως το γνωρίσαμε μέχρι σήμερα. Με την ελαστική και μερική απασχόληση ανατρέπεται η βασική σχέση πάνω στην οποία στηρίχτηκε το ασφαλιστικό σύστημα μέχρι σήμερα. Ας αναλογιστούμε μόνο πότε και με ποιο τρόπο θα πάρει σύνταξη ο απασχολούμενος με μερική ή με ελαστικές μορφές απασχόλησης. 9. Δια της διολισθήσεως, το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας οδηγείται σε πλήρες αδιέξοδο, ώστε να επιτευχθεί ο στόχος της αποδυνάμωσης του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης και την συνεπακόλουθα να προωθηθεί το σύστημα των τριών πυλώνων.

Α.2 Η ασφαλιστική απορρύθμιση της Νέας Δημοκρατίας

10. Ο Πρωθυπουργός με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο διέψευσε τις προεκλογικές του δεσμεύσεις των τεσσάρων «δεν», δηλαδή ότι δεν θα μειώσει τις συντάξεις, δεν θα αυξήσει τις ασφαλιστικές εισφορές, δεν θα αυξήσει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, και δεν θα πειραχθούν ώριμα ασφαλιστικά δικαιώματα, με κύρια θύματα τις γυναίκες και τους νέους. Η ασφαλιστική απορρύθμιση της Νέας Δημοκρατίας:

  • 10.1 Αυξάνει τα γενικά και ειδικά όρια συνταξιοδότησης
  • 10.2 Μειώνει τις επικουρικές συντάξεις
  • 10.3 Καταργεί την πρόωρη συνταξιοδότηση των μητέρων
  • 10.4 Συρρικνώνει όλες τις πρόωρες συντάξεις σε βαθμό που να τις καθιστά απαγορευτικές
  • 10.5 Επιφέρει σαρωτικές ενοποιήσεις σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ασφάλισης (κύρια σύνταξη, επικουρική σύνταξη, υγεία, εφ’ άπαξ) με στόχο την προς τα κάτω εξίσωση ασφαλιστικών δικαιωμάτων και την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων κατά βάση από το ίδιο το σύστημα με την ανακατανομή των πόρων και των βαρών μεταξύ των ίδιων των ταμείων
  • 10.6 Καταργεί τις προστατευτικές διατάξεις που υπήρχαν από απολύσεις, που εξασφάλιζαν συνταξιοδότηση σε περίπτωση απόλυσης χωρίς υπαιτιότητα του εργαζόμενου
  • 10.7 Αλλάζει τον τρόπο διορισμού των εκπροσώπων των ασφαλισμένων στα ασφαλιστικά ταμεία σε μια προσπάθεια ελέγχου τους από την κυβέρνηση
  • 10.8 Επεμβαίνει στην χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος στο μέλλον μέσω της αναδιανομής υπαρχόντων πόρων από άλλα ταμεία και μέσω της αύξησης της έμμεσης φορολογίας.
  • 10.9 Αυξάνει τις απαιτούμενες ημέρες ασφάλισης προκειμένου να δικαιούται κάποιος παροχές υγείας.
  • 10.10 Διευρύνει τις αρμοδιότητες των κυβερνητικών επιτρόπων στα ασφαλιστικά ταμεία

11. Η Κυβέρνηση με το νομοσχέδιο αυτό προωθεί την ενοποίηση των ταμείων κύριας και επικουρικής ασφάλισης, αλλά και κλάδων υγείας και πρόνοιας:

  • 11.1. χωρίς αναλογιστικές μελέτες,
  • 11.2. χωρίς τη συναίνεση των εργαζομένων,
  • 11.3. με προκλητικές χαριστικές ρυθμίσεις για τους εργοδότες,
  • 11.4. με διαγραφή υποχρεώσεων του κράτους για κάλυψη των ελλειμμάτων ορισμένων ταμείων,
  • 11.5. με κλοπή των αποθεματικών των πλεονασματικών ταμείων,
  • 11.6. με παντελή αφαίρεση δικαιωμάτων για τους νεοπροσλαμβανόμενους,
  • 11.7. με δυνατότητα μείωσης των παροχών προς τους ήδη ασφαλισμένους με μία απλή υπουργική απόφαση.

12. Η κυβέρνηση επιδιώκει να κάνει συμμέτοχους τους ασφαλισμένους στην εγκληματική πολιτική του ξεπουλήματος του δημοσίου πλούτου μέσω της δημιουργίας του λεγόμενου «ασφαλιστικού κεφαλαίου αλληλεγγύης γενεών», του οποίου οι πόροι θα προέρχονται από το 10% των εσόδων από ιδιωτικοποιήσεις, από το 4% των εσόδων του ΦΠΑ (ανοίγοντας το δρόμο για νέα αύξηση του ΦΠΑ στο όνομα της στήριξης της κοινωνικής ασφάλισης) και από το 10% των εσόδων από κοινωνικούς πόρους, που έχουν θεσπιστεί υπέρ κάποιων ασφαλιστικών ταμείων καθιστώντας προβληματικά ασφαλιστικά ταμεία που σήμερα είναι πλεονασματικά. 13. Ο Πρωθυπουργός υποκριτικά αναφέρεται στην ανάγκη στήριξης των νέων. Την ίδια στιγμή η κυβέρνησή του φέρνει μακάβρια διάταξη στο νομοσχέδιο με την οποία αυξάνει τα 50 ένσημα που χρειάζονταν ετήσια για να έχει κάποιος ασφάλιση υγείας σε 100, μέτρο το οποίο χτυπάει κυρίως τους νέους, που έχουν μεγάλη ανεργία ή εργάζονται στην πλειοψηφία τους ανασφάλιστοι από τους εργοδότες. 14. Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο δεν προβλέπει τίποτα για την ενίσχυση της δημόσιας χρηματοδότησης στην κοινωνική ασφάλιση, για την βελτίωση των συντάξεων και των παροχών υγείας, για την καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής, για την επιστροφή στα ταμεία των λεηλατηθέντων αποθεματικών τους και για την τήρηση των νομοθετημένων υποχρεώσεων του κράτους και των ιδιωτών προς αυτά. 15. Με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο της Νέας Δημοκρατίας γίνεται μία εσωτερική αναδιανομή των πόρων του ασφαλιστικού συστήματος και μία συνολική μείωση των παροχών των ασφαλισμένων με αποτέλεσμα να σπρώχνει τους ασφαλισμένους και μάλιστα με ειδικά κίνητρα προς την ιδιωτική ασφάλιση. Προωθείται έτσι το νεοφιλελεύθερο σύστημα των «τριών πυλώνων». 16. Αναφέρει η κυβέρνηση στη σελίδα 2 της εισηγητικής έκθεσης: «Ο χαρακτήρας του ασφαλιστικού συστήματος δημόσιος, αναδιανεμητικός, υποχρεωτικός δεν αλλάζει». Ωστόσο αμέσως μετά συμπληρώνει «το σύστημα διαρθρώνεται σε τρεις βασικούς πυλώνες. Ο πρώτος αποτελείται από την κύρια και την επικουρική ασφάλιση, ο δεύτερος βασίζεται στα επαγγελματικά ταμεία και ο τρίτος στην ιδιωτική ασφάλιση». Ό,τι τύχη είχαν τα τρία «δεν» έχει και αυτή η διαβεβαίωση για το δημόσιο αναδιανεμητικό και υποχρεωτικό χαρακτήρα του συστήματος. Η ιδιωτική ασφάλιση ούτε δημόσια είναι, ούτε υποχρεωτική, ούτε εγγυημένη απόδοση έχει. Τα επαγγελματικά ταμεία δεν συνιστούν μορφή κοινωνικής ασφάλισης, συνιστούν μορφή ιδιωτικής ασφάλισης οργανωμένης σε ομαδική βάση. Άρα, στρατηγική της κυβέρνησης, και γίνεται πιο εμφανής με αυτό το νομοσχέδιο, είναι η δημιουργία πιέσεων και αντικινήτρων σε βάρος της δημόσιας ασφάλισης και η δημιουργία κινήτρων υπέρ της ιδιωτικής.

Β. ΟΙ ΑΝΤΙΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

17. Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς, θα κινηθεί σε δύο επίπεδα. Το ένα είναι στην αποδόμηση και αποκάλυψη των προθέσεων και των επιπτώσεων από τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου. Το δεύτερο είναι στην ανάδειξη της άλλης λύσης που προτείνουμε στα ασφαλιστικά προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί από τις πολιτικές των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. 18. Οι προτάσεις αυτές στηρίζονται σε μερικές βασικές αρχές, όπως είναι η αλληλεγγύη των γενεών, η αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου, η αξιοποίηση της περιουσίας των ταμείων, η αύξηση της απασχόλησης, η προώθηση αναλογιστικών μελετών, η αναζήτηση του ψηλότερου κοινωνικού παρανομαστή και στην προβολή συγκεκριμένων μέτρων που θα μπορούσαν να έχουν σαν αποτέλεσμα την εισροή δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ στα αποθεματικά των ταμείων. 19. Η διατύπωση εναλλακτικών προτάσεων αποτελεί το προνομιακό πεδίο στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ δρα και θέλει να δράσει πολύ περισσότερο στο μέλλον. Από την άποψη αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ και είχε, και έχει, και διαρκώς θα εμπλουτίζει τις προτάσεις του για μια εναλλακτική στρατηγική για το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας μας. 20. Εμείς λέμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος, μπορεί να αναβαθμιστεί το επίπεδο των συντάξεων ιδιαίτερα των χαμηλών, πρέπει και μπορεί να αναβαθμιστεί το επίπεδο των παροχών υπηρεσιών υγείας. Ο δρόμος αυτός περνάει μέσα από την αναδιανομή του συσσωρευμένου πλούτου και την εφαρμογή ενός νέου τύπου ανάπτυξης με επίκεντρο την πλήρη απασχόληση. 21. Αυτός ο δρόμος προϋποθέτει άλλους συσχετισμούς δυνάμεων, προϋποθέτει έναν άλλο συνασπισμό εξουσίας με επίκεντρο τις δυνάμεις της αριστεράς. Και ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζεται ακριβώς για τη διαμόρφωση αυτών των προϋποθέσεων. Από αυτή τη στρατηγική μας προκύπτουν προτάσεις άμεσα εφαρμόσιμες, προκύπτουν δυνατότητες χρηματοδότησης του συστήματος και βελτίωσης της θέσης των ασφαλισμένων. 22. Ο ΣΥΡΙΖΑ απορρίπτει την κινδυνολογία για το μέλλον του ασφαλιστικού, που χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την αποδόμησή του. Η κοινωνική ασφάλιση δεν κινδυνεύει από τον δημόσιο και αναδιανεμητικό χαρακτήρα της αλλά από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που επιδιώκουν να το αντικαταστήσουν με το κεφαλαιοποιητικό χαρακτήρα και την ιδιωτική ασφάλιση. Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί, ότι η δημόσια κοινωνική ασφάλιση δεν χρειάζεται κατεδάφιση αλλά στήριξη και ουσιαστική αναβάθμιση, που να οδηγεί στη βελτίωση των συντάξεων και των παροχών υγείας στους ασφαλισμένους. 23. Επιτάχυνση και βελτίωση των διοικητικών και λειτουργικών διαδικασιών στους ασφαλιστικούς οργανισμούς. 24. Τα γενικά όρια της ηλικίας συνταξιοδότησης δεν αυξάνονται. Αντίθετα επανέρχεται η ισχύς της 35ετίας ασχέτως ορίου ηλικίας για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος όλων των ασφαλισμένων (ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι). 25. Για τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, προτείνετε η ένταξη σ’ αυτά και των κατηγοριών ασφαλισμένων του δημόσιου τομέα που συγκεντρώνουν τις απαραίτητες προϋποθέσεις. 26. Στο πλαίσιο της προοπτικής αναβάθμισης του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης είναι ανάγκη να απαλειφθούν οι ανισότητες που προκάλεσαν οι νόμοι που ψηφίστηκαν από το 1990 μέχρι το 2002. Επιμένουμε σ την κατάργηση των αντιασφαλιστικών διατάξεων αυτών των νόμων. 27. Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί, ότι απαιτούνται ειδικές νομοθετικές ρυθμίσεις και μέτρα πολιτικής για τη θέση της γυναίκας στο σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης και θα πάρει πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση. Καμιά μορφή γυναικείας απασχόλησης να μην είναι χωρίς κάλυψη από την εργατική νομοθεσία και από την κοινωνική ασφάλιση. 28. Όσον αφορά τον ΟΓΑ θα πρέπει να μην συνδέεται η ασφάλιση των αγροτών με την ασφάλιση της αγροτικής παραγωγής. 29. Τέλος προβλέπεται η δραστική αύξηση των συντάξεων και κυρίως των κατώτερων, καθώς και την βελτίωση των παροχών υγείας. 30. Σε αυτή τη λογική ο ΣΥΡΙΖΑ καταθέτει εναλλακτικές προτάσεις για μια δημοκρατική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος. Οι βασικοί άξονες αυτών των προτάσεων είναι:

A. Η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού αποτελεί τμήμα μιας συνολικότερης θεώρησης και ενός ολοκληρωμένου προγράμματος με στόχο την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους τόσο ως προς το εύρος των καλυπτόμενων αναγκών, όσο και ως προς την ποιότητα των υπηρεσιών, την διεύρυνση της δημοκρατίας και του δημοκρατικού ελέγχου, την ενίσχυση της συμμετοχής των εργαζομένων, την καταπολέμηση των κοινωνικών ανισοτήτων, την εξάλειψη της φτώχειας στην χώρα μας.

B. Στρατηγική στόχευση είναι τα τρία ταμεία ασφάλισης: Ένα για όλους τους μισθωτούς, ένα για τους αγρότες, ένα για τους αυτοαπασχολούμενους. Στην πορεία αυτή η ενοποίηση των Ταμείων οφείλει να γίνει με διαδικασίες που προϋποθέτουν την βιωσιμότητα τους, την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχουν στους πολίτες και την σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων. Ειδικότερα τίθενται τέσσερις προϋποθέσεις:

Β.1. Διενέργεια αξιόπιστων αναλογιστικών μελετών για το σύνολο των Ταμείων πριν την όποια συγχώνευση

Β.2. Κάλυψη των ελλειμμάτων, όπου υπάρχουν, πριν την όποια συγχώνευση

Β.3. Οι όποιες ενοποιήσεις θα αναζητούν τον ανώτατο δυνατό κοινό παρανομαστή

Β.4. Οι όποιες ενοποιήσεις θα γίνουν με τη συναίνεση των εργαζομένων

Γ. Εξασφάλιση, στη βάση συγκεκριμένων προτάσεων, των αναγκαίων πόρων που θα επιτρέψουν την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών του ασφαλιστικού συστήματος

Δ. Εξασφάλιση, στη βάση συγκεκριμένων προτάσεων, των αναγκαίων πόρων που θα επιτρέψουν την μεγέθυνση των αποθεματικών των Ταμείων

Ε. Συγκεκριμένες πρόνοιες για την μια ολοκληρωμένη δημόσια και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των ασφαλισμένων αλλά και όσων κατοικούν στη χώρα μας

ΣΤ. Συγκεκριμένες ρυθμίσεις για την προνοιακή πολιτική και το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης

Α. ΑΝΑΛΥΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ Α.1. Το Ασφαλιστικό ως τμήμα μιας συνολικότερης θεώρησης για την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους 31. Για τον ΣΥΡΙΖΑ η προστασία και αναβάθμιση του ασφαλιστικού συστήματος είναι άρρηκτα συνδεδεμένη κατ’ αρχή με «εξωγενείς» παράγοντες σε σχέση με το ίδιο το ασφαλιστικό σύστημα, που όμως το επηρεάζουν καθοριστικά. 32. Η αναβάθμιση του ασφαλιστικού συστήματος είναι άρρηκτα συνδεδεμένη:

  • με την πλήρη απασχόληση. Η επιδίωξη της πλήρους και σταθερής απασχόλησης μπορεί να δώσει ώθηση στην ανάπτυξη και να δημιουργήσει πόρους ικανούς να στηρίξουν κοινωνικές πολιτικές. Η κοινωνία της πλήρους απασχόλησης αναδεικνύεται για την αριστερά στρατηγικά ως η πλέον αποτελεσματική και βιώσιμη διαρθρωτική απάντηση και στο πρόβλημα της κοινωνικής ασφάλισης.
  • με την δίκαιη κοινωνικά μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος.
  • με την προώθηση μιας ολοκληρωμένης πολιτικής κοινωνικής προστασίας.
  • με την μείωση των δαπανών για εξοπλισμούς

33. Οι παραπάνω πολιτικές πρέπει να προχωρήσουν παράλληλα. Για τον ΣΥΡΙΖΑ η δημόσια κοινωνική ασφάλιση αποτελεί μέρος ενός ολοκληρωμένου συστήματος κοινωνικής προστασίας, που θα εγγυάται σε όλους τους πολίτες ποιοτικές συνθήκες διαβίωσης με ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Με βασικές συντεταγμένες την καθολικότητα και το δημόσιο χαρακτήρα των υπηρεσιών του, τον αναδιανεμητικό ρόλο των παροχών του, την αποκέντρωση των λειτουργιών του, την ενεργό κρατική συμμετοχή στην χρηματοδότησή του. Α.1.2. Συγκεκριμένες προτάσεις 34. Σε συνέχεια των παραπάνω ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς επαναφέρει, ως απαραίτητο συμπλήρωμα της συνολικής του πρότασης για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση:

  • 34.1 Την πρόταση-νόμου «για την θεσμοθέτηση του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος και συνοδευτικών υπηρεσιών κοινωνικής υποστήριξης»
  • 34.2 Την πρόταση-νόμου «Ρυθμίσεις για τους εργαζόμενους ορισμένου χρόνου και μέτρα για την αποτροπή καταστρατήγησης των εργασιακών τους δικαιωμάτων στον ιδιωτικό τομέα, στο δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου και στο ευρύτερο δημόσιο τομέα»
  • 34.3 Την πρόταση νόμου «Καθιέρωση 35ωρης εβδομαδιαίας εργασίας και άλλες διατάξεις»
  • 34.4 Την πρόταση νόμου «Για την προστασία των ηλικιωμένων, των ανέργων μακράς διαρκείας, για την επιμήκυνση της επιδότησης ανεργίας και για την εξασφάλιση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης όλων των ανέργων μακράς διαρκείας, που είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ»
  • 34.5 Ειδικές πολιτικές στήριξης της οικογένειας και δημιουργίας κοινωνικών υποδομών που να διευκολύνουν ιδιαίτερα τη γυναίκα να εργαστεί. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ανάπτυξη μηχανισμών φροντίδας και φύλαξης των παιδιών, η αμειβόμενη κάλυψη της περιόδου γονικής άδειας και η λήψη μέτρων εναρμόνισης οικογενειακής και εργασιακής ζωής. Από τις σχετικές μελέτες (ΕΚΚΕ: 1983, 1997, 1999, 2004) αποδεικνύεται ότι τα ζευγάρια στην Ελλάδα δεν είναι δυνατόν να αποκτήσουν τον αριθμό των παιδιών που επιθυμούν. Με βάση τις έρευνες προκύπτει ότι ο κανόνας ότι «οι φτωχοί κάνουν πολλά παιδιά» έχει αντιστραφεί και ότι η κύρια αιτία της μείωσης της γονιμότητας στην Ελλάδα πρέπει να αναζητηθεί στον οικονομικό τομέα. Βάσει των παραπάνω η όποια οικογενειακή-δημογραφική μας πολιτική στοχεύει στην:
  • 34.5.1 αύξηση του οικογενειακού εισοδήματος μέσω επιδομάτων και άλλων σχετικών ενισχύσεων για την καταπολέμησης της ανεργίας,
  • 34.5.2 εξασφάλιση κρατικής υποδομής για την εναρμόνιση της οικογενειακής και εργασιακής ζωής των ζευγαριών, ώστε να είναι δυνατόν οι εργαζόμενες γυναίκες να αποκτούν τον αριθμό των παιδιών που επιθυμούν

Β.2. Ενοποιήσεις Ταμείων 35. Η Αριστερά ήταν ιστορικά και παραμένει υπέρ της ενοποιήσεως των ταμείων και στην οριστική κατάληξή τους σε 3 Ταμεία: Μισθωτών, αγροτών, αυτοαπασχολούμενων. Η όποια σημερινή επιχειρούμενη ενοποίηση προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να προωθείται υπό τέσσερις σαφείς όρους – προϋποθέσεις:

  • Διενέργεια αξιόπιστων αναλογιστικών μελέτες για το σύνολο των Ταμείων πριν την όποια συγχώνευση, που θα αναδεικνύουν την οικονομική προοπτική τους και θα στηρίζονται σε πρωτογενή στοιχεία.
  • Κάλυψη των ελλειμμάτων, όπου υπάρχουν, πριν την όποια συγχώνευση, προκειμένου να μην επαναληφθεί το «σενάριο ΟΑΕΕ» που πρώτα έγινε η συγχώνευση και μετά οι ασφαλισμένοι κυνηγούν από το κράτος τα υπεσχημένα που δεν δίνονται. Οι ενοποιήσεις των ειδικών ταμείων των τραπεζών και των ΔΕΚΟ με το ΙΚΑ, δεν μπορεί και δεν πρέπει να χρηματοδοτηθούν από τους ασφαλισμένους του ΙΚΑ και των ειδικών ταμείων, ούτε να γίνουν σε βάρος του ΙΚΑ. Για αυτό το σκοπό προβλέπεται συγκεκριμένη εφάπαξ χρηματοδότηση γι’ αυτό το σκοπό από το κράτος και από τις αντίστοιχες επιχειρήσεις. Οι δημόσιοι υπάλληλοι παραμένουν στο ισχύον οργανωτικό πλαίσιο κοινωνικής ασφάλισής τους, όσον αφορά την κύρια, την επικουρική σύνταξη και τα εφάπαξ τους
  • Οι όποιες ενοποιήσεις θα αναζητούν τον ανώτατο δυνατό κοινό παρανομαστή.
  • Οι όποιες ενοποιήσεις θα γίνουν με τη συναίνεση των εργαζομένων.

Β.3. Χρηματοδότηση των λειτουργικών αναγκών του συστήματος 36. Υποχρεωτική τριμερής χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης (κλάδου κύριας σύνταξης και κλάδου υγείας) για το σύνολο των ασφαλισμένων.

  • Για την μισθωτή εργασία η αναλογία διαμορφώνεται σε 2/9 από τον εργαζόμενο, 3/9 από τον Κρατικό Προϋπολογισμό και 4/9 από τον εργοδότη.
  • Για την επικουρική και την εφ’ άπαξ ασφάλιση, θα ισχύσει η διμερής χρηματοδότηση από εργοδότες και εργαζόμενους.
  • Οι εισφορές και στις δύο περιπτώσεις να υπολογίζονται επί όλων των καταβαλλόμενων αποδοχών.
  • Για τους αυτοαπασχολούμενους οι πόροι της κοινωνικής ασφάλισής θα προέρχονται κατά 6/9 από τους ασφαλισμένους και κατά 3/9 από το κράτος.

37. Η είσπραξη ενός ευρώ από ένα ταμείο ασφάλισης πρέπει να θεωρείται εξίσου σημαντική με την είσπραξη ενός ευρώ από το Φ.Π.Α. Κεντρικό επομένως θέμα είναι η ριζική καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής και της αδήλωτης εργασίας και η συνεπακόλουθη αύξηση της «εισπραξιμότητας» των εισφορών. Προς αυτή την κατεύθυνση προβλέπεται:

  • διασταύρωση και αξιοποίηση στοιχείων από τις επιθεωρήσεις εργασίας, τις εφορίες, τις τράπεζες, την ΔΕΗ,
  • πλήρης μηχανοργάνωση των ασφαλιστικών ταμείων για την άμεση βεβαίωση και είσπραξη των εισφορών,
  • ενίσχυση των αρμόδιων ελεγκτικών οργάνων με προσωπικό, μέσα και πόρους προκειμένου να γίνονται ουσιαστικοί έλεγχοι,
  • νομιμοποίηση της παρέμβασης και του ελέγχου μέσα στις επιχειρήσεις και στα εργοτάξια των εκπροσώπων των εργαζομένων,
  • κατάργηση των χαριστικών ρυθμίσεων για τους κακοπληρωτές εργοδότες,
  • αυστηροποίηση των ποινών σε όσους χρησιμοποιούν ανασφάλιστη εργασία,
  • υποχρεωτική αναδρομική ασφάλιση με δαπάνη του εργοδότη για όσο διάστημα ο εργαζόμενος είναι ανασφάλιστος
  • δημοσιοποίηση των ονομάτων των μεγάλων οφειλετών προς το ΙΚΑ,
  • απλούστευση και κωδικοποίηση του νομικού και διοικητικού ασφαλιστικού πλαισίου και απλοποίηση των γραφειοκρατικών διαδικασιών,
  • θεσμοθέτηση ασφαλιστικού μητρώου για όλους τους πολίτες,
  • προώθηση μιας πολιτικής για τη μετανάστευση που θα βοηθάει στη νομιμοποίηση και ενσωμάτωση των μεταναστών στο κοινωνικό και ασφαλιστικό σύστημα.

38. Σημαντικά έσοδα μπορούν θα προκύψουν από την πλήρη ασφάλιση ανασφάλιστων ή μερικώς ασφαλισμένων εργαζομένων (αλλοδαποί, άτυπες μορφές απασχόλησης, προγράμματα απασχόλησης και κατάρτισης ανέργων. Αυτά προϋποθέτουν:

  • Ασφάλιση εκτός από υγεία και για σύνταξη όλου του χρόνου συμμετοχής σε προγράμματα STAGE ή σε προγράμματα εξειδίκευσης σε θέματα ειδικής υποστήριξης υπηρεσιών.
  • Κατάργηση όλων των διατάξεων που προβλέπουν για ανάπτυξη επιχειρήσεων και αύξηση της απασχόλησης μειωμένες ή μηδενικές εργοδοτικές εισφορές (εισφοροαπαλλαγές) προς τα ασφαλιστικά ταμεία.
  • Νομιμοποίηση και ένταξη στην κοινωνική ασφάλιση όλων των εργαζομένων μεταναστών στην χώρα μας, στο πλαίσιο μιας σύγχρονης μεταναστευτικής πολιτικής.
  • Θεσμοθέτηση των ίδιων ασφαλιστικών δικαιωμάτων με αυτά των πλήρως απασχολουμένων στους ελαστικά και μερικά απασχολούμενους και σε όσους απασχολούνται με συμβάσεις παροχής υπηρεσιών που υποκρύπτουν συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας.
  • Πλήρη ασφάλιση και για κύρια σύνταξη για τους ανέργους για όλο το διάστημα της ανεργίας τους με κάλυψη των ασφαλιστικών εισφορών από τον ΟΑΕΔ.
  • Ο χρόνος ασθενείας αναγνωρίζεται ως συντάξιμος και οι εισφορές γι’ αυτόν να βαρύνουν τους εργοδότες.
  • Κάλυψη από τον κρατικό προϋπολογισμό των δαπανών που επιβαρύνουν τα Ταμεία από την άσκηση κοινωνικής πολιτικής.

Γ.4. Χρηματοδότηση των αποθεματικών πόρων 39. Το ζητούμενο είναι η αποκατάσταση της αποθεματικής δυνατότητας των ταμείων. Η δημόσια κοινωνική ασφάλιση θα πρέπει να στηριχτεί και με νέους πόρους αφενός για να καλυφθούν σταδιακά οι απώλειες των αποθεματικών από τη διαχρονική λεηλασία τους, αφετέρου για να αυξηθούν οι συντάξεις -κυρίως οι κατώτερες- και για να αναβαθμιστούν οι παροχές των κλάδων υγείας. Προς αυτή την κατεύθυνση απαιτείται η διενέργεια αξιόπιστων μελετών για το ύψος των πόρων που απαιτούνται και για το χρόνο που απαιτείται. Ως βάση συζήτησης θεωρούμε τη μελέτη του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ και η οποία προβλέπει ότι απαιτείται ένας επιπλέον αποθεματικός πόρος της τάξης του 1,4% του ΑΕΠ (δηλαδή τρία δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο) μόνο για το ΙΚΑ. 40. Πλέον των παραπάνω προτείνουμε: 40.1. Αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας εις όφελος των πολιτών. Οι δημόσιες επιχειρήσεις, η δημόσια περιουσία, κινητή και ακίνητη, αποτελεί μορφή συλλογικής αποταμίευσης του ελληνικού λαού. Να σταματήσουν άμεσα οι ιδιωτικοποιήσεις. Σημαντικό μέρος της απόδοσης των δημόσιων επιχειρήσεων δεσμεύεται υπέρ των ασφαλιστικών ταμείων. 40.2. Διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Στην Ελλάδα υπάρχουν μορφές εισοδημάτων και κερδών τα οποία δεν φορολογούνται (μερίσματα μετοχών, φοροαπαλλαγές εκκλησίας κλπ). Η ένταξή τους στο φορολογικό σύστημα θα δημιουργούσε ικανούς πόρους για να ενισχυθεί ένα αποθεματικό των ταμείων για τις μελλοντικές ανάγκες αλλά και για τη στήριξη γενικότερα των δημόσιων οικονομικών, προκειμένου να ασκηθούν οι αναγκαίες κοινωνικές πολιτικές. Συγκεκριμένα προτείνεται:

  • 40.2.1. Φορολόγηση των μερισμάτων από μετοχές και άλλων κινητών αξιών. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρωζώνης που δεν φορολογεί τα εισοδήματα φυσικών προσώπων που προέρχονται από μερίσματα μετοχών και άλλες κινητές αξίες. Οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης επιβάλλουν συντελεστή φορολογίας στα εισοδήματα κεφαλαίου που κυμαίνεται από 15% έως 48%. Προτείνουμε φορολόγηση 10% επί της υπεραξίας που αποκτιέται από τις αγοραπωλησίες των μετοχών
  • 40.2.2. Αύξηση της ειδικής φορολογίας που επιβάλλεται στις συναλλαγές μετοχών στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών, η οποία έχει μειωθεί στο 3 τοις χιλίοις από 6 τοις χιλίοις που ήταν παλιότερα,
  • 40.2.3. Φορολόγηση των εισοδημάτων που παράγονται από την περιουσία της Εκκλησίας, τα οποία μετά το 2004 είναι παντελώς αφορολόγητα

40.3. Αξιοποίηση των διαθεσίμων και της ακίνητης περιουσίας των ασφαλιστικών οργανισμών με βάση κριτήρια ασφαλούς και εγγυημένης απόδοσης 40.4. Ειδικά τέλη:

  • 40.4.1. Το 50% των προστίμων που επιβάλλονται για φοροδιαφυγή κατά τους φορολογικούς ελέγχους των επιχειρήσεων
  • 40.4.2. Το 50% των προστίμων που επιβάλλονται από το Υπουργείο Εμπορίου ή από την Αρχή Ανταγωνισμού σε επιχειρήσεις για περιπτώσεις αισχροκέρδειας ή δημιουργία καρτέλ σε βάρος των εργαζομένων
  • 40.4.3. Πρόσθετη ειδική φορολόγηση όλων των επιχειρήσεων με δραστηριότητα γύρω από τα τυχερά παιχνίδια
  • 40.4.4. Επαναφορά του φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας (ΦΜΑΠ)
  • 40.4.5. Τα «αδέσποτα» ακίνητα -όσα δηλαδή δεν υπάρχει κάποιος να τα κληρονομήσει- που περιέρχονται μέχρι σήμερα στο Κράτος αποδίδονται στη δημόσια κοινωνική ασφάλιση
  • 40.4.6. Πρόσθετη ειδική φορολόγηση επί των κερδών των ασφαλιστικών εταιρειών. Οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες επωφελούνται σημαντικά από τα ασφαλιστικά Ταμεία. Τα ασφαλιστικά Ταμεία δεν διεκδικούν δαπάνες από τις ασφαλιστικές εταιρείες, όταν π.χ. σε περίπτωση ατυχήματος πελάτης ασφαλιστικής εταιρείας που από το συμβόλαιο του έχει δικαίωμα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στον ιδιωτικό τομέα, κατά κανόνα προτιμάει να απευθυνθεί στα δημόσια νοσοκομεία, όταν είναι ασφαλισμένος και σε κάποιο δημόσιο ασφαλιστικό φορέα
  • 40.4.7. Ειδική φορολόγηση της ποντοπόρου ναυτιλίας για ενίσχυση του ΝΑΤ
  • 40.4.8. Μέρος της ειδικής εισφοράς, εφόσον δεν καταργείται, των δανειοληπτών του ν. 128/75, που σήμερα πηγαίνει σε ειδικό λογαριασμό του Υπουργείου Οικονομικών και τον διαχειρίζεται ο εκάστοτε Υπουργός ανεξέλεγκτα
  • 40.4.9. Δημιουργία τράπεζας χρόνου ασφάλισης για τις πραγματοποιηθείσες υπερωρίες, ώστε να σπάσει ο φραγμός των 300 ημερών ασφάλισης ετησίας, εφόσον πραγματοποιείται εργασία για περισσότερες

40.5. Τμήμα των αναγκαίων πόρων θα εξοικονομηθούν από τη μείωση των στρατιωτικών εξοπλισμών. Γ.5. Προϋποθέσεις σύνταξης, ύψος και δομή των συντάξεων 41. Η Ελλάδα, στο πλαίσιο της ζώνης του Ευρώ, έχει από τις υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές και παράλληλα τις χαμηλότερες συντάξεις. Η κατώτερη σύνταξη στη χώρα μας αντιστοιχεί στο 40 – 50% της αντίστοιχης των χωρών της ζώνης του ευρώ. Το 50% των συνταξιούχων της χώρας βρίσκεται στη κατηγορία των κατώτατων ορίων συντάξεων (μέχρι 420 ευρώ). Το 70% των συνταξιούχων του ΙΚΑ αμείβονται με τις κατώτερες συντάξεις. Το ΙΚΑ παραμένει το φτωχοκομείο της κοινωνικής ασφάλισης, αφού το 73% των συνταξιούχων του λαμβάνουν ως κύρια σύνταξη λιγότερα από 500 ευρώ το μήνα, οι συντάξεις των αυτοαπασχολουμένων κινούνται στα ίδια επίπεδα, ενώ των αγροτών είναι αρκετά μικρότερες και αποτελούν ουσιαστικά προνοιακό βοήθημα. Η μέση σύνταξη στον ιδιωτικό τομέα ανέρχεται στα 550 ευρώ, ενώ το αναγνωρισμένο επίσημα όριο φτώχειας στην Ελλάδα βρίσκεται στο επίπεδο των 520 ευρώ περίπου. Ο πραγματικός μέσος δείκτης αναπλήρωσης του συντάξιμου μισθού από την κύρια σύνταξη είναι σήμερα 44% και με έντονες εσωτερικές ανισότητες, λόγω μιας χρόνιας πολιτικής απαξίωσης και μη αναπροσαρμογής, με ευθύνη των κυβερνήσεων, των συντάξεων σύμφωνα με τις αυξήσεις των συλλογικών συμβάσεων εργασίας των ενεργών εργαζομένων. Οι νεότερες γενιές έχουν χειρότερους όρους ασφάλισης και συνταξιοδότησης. 42. Βάσει των παραπάνω προτείνουμε: 42.1. Κύρια σύνταξη ίση με το 80% των συντάξιμων αποδοχών του τελευταίου χρόνου ασφάλισης.

  • 42.1.1. Οι αναπροσαρμογές τις κύριας σύνταξης υπολογίζονται με βάση τις αυξήσεις των ενεργεία εργαζομένων, όπως αυτές καθορίζονται από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας τους.
  • 42.1.2. Η συνολική κατώτερη σύνταξη των αγροτών και των αυτοαπασχολουμένων δεν θα υπολείπεται της κατώτερης σύνταξης του ΙΚΑ.

42.2. Επικουρική σύνταξη, ως κάτω βάση, στο 20% του συντάξιμου μισθού αναπροσαρμοζόμενου σύμφωνα με τις ετήσιες αυξήσεις των μισθών. Για αυτήν εισφέρουν οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι σε αναλογία 1 προς 1. 42.3. Το άθροισμα της πλήρους κύριας και της επικουρικής σύνταξης δεν μπορεί να υπολείπεται το 100% των συντάξιμων αποδοχών του τελευταίου χρόνου και θα αναπροσαρμόζεται ετησίως σύμφωνα με τις αντίστοιχες αυξήσεις των συλλογικών συμβάσεων εργασίας των εν ενεργεία εργαζομένων. 42.4. Η κατώτερη σύνταξη επανέρχεται στα 20 ημερομίσθια του ανειδίκευτου εργάτη. 42.5. Διασφαλίζονται τα ασφαλιστικά δικαιώματα είτε με την επιστροφή των ασφαλιστικών εισφορών είτε με τη χορήγηση των ποσοστών των συντάξεων, που αναλογούν στις πραγματοποιηθείσες ημέρες ασφάλισής τους, όσων ανδρών και γυναικών φτάνουν στα όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση και δεν έχουν συμπληρώσει τις απαραίτητες προϋποθέσεις (αναγκαίο αριθμό ενσήμων). 42.6. Η ιδιωτική και η επαγγελματική ασφάλιση δεν ανήκουν στο θεσμικό πλαίσιο, το οποίο διέπει το δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και κατά συνέπεια δεν αποτελεί πυλώνα της κοινωνικής ασφάλισης. Δεν λαμβάνονται υπόψη στον υπολογισμό της συνολικής σύνταξης των ασφαλισμένων ή του χορηγούμενου εφάπαξ ποσού. Δεν υποκαθιστούν καθ’ οιονδήποτε τρόπο τη επικουρική σύνταξη και τις αντίστοιχες εισφορές. 42.7. Για όσους εργαζόμενους δεν έχουν ταμείο εφάπαξ θα δημιουργηθεί ένα ενιαίο ταμείο παροχής εφάπαξ με όρους καθορισμένων εισφορών και παροχών. Γ.6. Προνοιακή πολιτική και κοινωνική ασφάλιση 43. Το σημερινό σύστημα επιβαρύνει το ασφαλιστικό σύστημα με προνοιακές πολιτικές που δεν θα έπρεπε να καλύπτονται από τα ασφαλιστικά ταμεία (από το επίδομα του φαντάρου μέχρι μια σειρά άλλες κοινωνικές πολιτικές). Αυτές οι πολιτικές πρέπει να αποσπαστούν και να καλύπτονται κατευθείαν από τον προϋπολογισμό ώστε να μην δημιουργείται σύγχυση με το γενικότερο θέμα των συντάξεων. Στη βάση αυτή προτείνεται:

  • 43.1. Καταγραφή όλων των προνοιακών πολιτικών που επιβαρύνουν το ασφαλιστικό σύστημα,
  • 43.2. Κάλυψη των αντίστοιχων δαπανών από τον κρατικό προϋπολογισμό όχι μόνο όσον αφορά την ίδια την δαπάνη, αλλά και όσον αφορά τις αναλογούσες δαπάνες διαχείρισης,
  • 43.3. Δημιουργία ειδικών λογαριασμών εντός των Ταμείων βάσει ειδικών ετήσιων προϋπολογισμών και απολογισμών στους οποίους θα αποτυπώνονται οι σχετικοί με προνοιακές πολιτικές πόροι.

Γ.7. Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη – Στρατηγική κατεύθυνση το Δημόσιο Σύστημα Υγείας. 44. Στους τομείς υγείας, περίθαλψης, κοινωνικής φροντίδας υπάρχει χάσμα σε σχέση με τις κατακτήσεις των εργαζομένων σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τις πραγματικές ανάγκες των ασφαλισμένων, με τις εισφορές τους στους κλάδους υγείας της κοινωνικής ασφάλισης και με την ίδια την αξιοπρέπειά τους. Η υποχρηματοδότηση από το κράτος των υπηρεσιών υγείας, πρόνοιας-κοινωνικής φροντίδας, η προϊούσα ιδιωτικοποίησή τους αλλά και ένταση των εσωτερικών ανισοτήτων έχουν ως συνέπεια την αδυναμία του σημερινού ασφαλιστικού συστήματος να ανταποκριθεί στις σύγχρονες ανάγκες. Στην Ελλάδα παρατηρούνται μεγάλες ανισότητες σε ό,τι αφορά τις υγειονομικές παροχές και χαμηλή ποιότητα υπηρεσιών στις παροχές που αφορούν τους πολλούς ιδιαίτερα του ΙΚΑ. Αντί να αντιμετωπίσει τα παραπάνω η κυβέρνηση καταθέτει το άρθρο 148 στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο το οποίο αφορά τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες κάποιος μπορεί να αποκτήσει βιβλιάριο ιατρικής και φαρμακευτικής περίθαλψης. Σήμερα, τέτοιο βιβλιάριο μπορεί να αποκτήσει κάποιος αν έχει πενήντα ένσημα. Τώρα, τα πενήντα ένσημα γίνονται εκατό. Αριθμός που με τις σημερινές συνθήκες ανεργίας και με την μερική απασχόληση(διπλασιαζόμενος επί της ουσίας) είναι απλησίαστος ιδιαίτερα για τους νέους, ενώ μετατίθεται ουσιαστικά το βάρος της αντιμετώπισης της εισφοροδιαφυγής από την κυβέρνηση και την πολιτική της, στους ασφαλισμένους. 45. Εμείς λέμε ότι το δικαίωμα στη ζωή είναι αδιαπραγμάτευτο και δεν πρέπει να εξαρτάται από ένσημα. Ιατρική και φαρμακευτική περίθαλψη πρέπει να έχουν όλοι οι Έλληνες, όλες οι Ελληνίδες, όλοι όσοι ζουν στη χώρα μας. Αυτό ακριβώς είναι μία πτυχή της πρότασης που ήδη έχουμε καταθέσει για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, για τις ελάχιστες προϋποθέσεις ζωής 46. Η ιδέα ενός ενιαίου φορέα υγείας ήταν πάντα στους στόχους της Αριστεράς. Σήμερα αυτό που προέχει είναι η αναβάθμιση των υπηρεσιών υγείας του ΙΚΑ, η αναβάθμιση του ΕΣΥ και παράλληλα την ουσιαστική σύνδεση των δημόσιων υποδομών υγείας. Απώτερος στόχος είναι ένα Δημόσιο Σύστημα Υγείας του οποίου οι υπηρεσίες υγείας θα παρέχονται δωρεάν σε όλους όσους ζουν και εργάζονται στη χώρα, θα παρέχει ισότιμη πρόσβαση και υπηρεσίες υψηλής ποιότητας σε όλους και θα στηρίζεται σε ολοκληρωμένο Δημόσιο Δίκτυο Υπηρεσιών Πρόληψης και Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. Οι δαπάνες Υγείας-Πρόνοιας να καλύπτονται από τον προϋπολογισμό. Στην έναρξη υλοποίησης του στόχου παροχής υψηλής ποιότητας υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας, χρειάζεται άμεσα διπλασιασμός των Δημόσιων Δαπανών Υγείας. 47. Σε κάθε περίπτωση προτείνουμε:

  • 47.1 Τη λήψη μέτρων για τη προώθηση και εφαρμογή της σχετικής νομοθεσίας για τη βελτίωση των συνθηκών υγείας, υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους εργασίας.
  • 47.2 Την συγκροτήσει και λειτουργία ασφαλιστικού κλάδου πρόληψης και αντιμετώπισης του επαγγελματικού κινδύνου και των συνεπειών του.
  • 47.3 Την επαναλειτουργία των υγειονομικών επιτροπών επαγγελματικών νόσων του ΙΚΑ, για χαρακτηρισμό και απόδοση αναπηρικών συντάξεων, με δραστική αύξηση του ύψους τους. Ταυτόχρονα θα πρέπει να παταχθούν οι πελατειακές και ρουσφετολογικές πρακτικές, που ακόμα κυριαρχούν, στην έκδοση των αναπηρικών συντάξεων.
  • 47.4 Την διατύπωση εθνικών στόχων και συγκεκριμένων πολιτικών για την πρόληψη της ασθένειας και την προαγωγή της υγείας, της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, της νοσοκομειακής περίθαλψης. Ταυτόχρονα, επιβάλλεται ο έλεγχος των ιδιωτικών φορέων υγείας (ιδιωτικές κλινικές, θεραπευτήρια, ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα).
  • 47.5 Την ανάπτυξη πολιτικών υγείας σε όλους τους τομείς της παραγωγικής διαδικασίας και κατανάλωσης της χώρας με ολοκληρωμένο και κοινωνικοποιημένο σύστημα πρόληψης και Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (προστασία περιβάλλοντος, κατανάλωση, στέγαση, επαγγελματική κατάρτιση, σύγχρονο δίκτυο δημόσιας υγείας, υγεία- υγιεινή-ασφάλεια στην εργασία, κλπ.).
  • 47.6 Την κατάργηση της συμμετοχής στα φάρμακα όλων όσων πάσχουν από χρόνια νοσήματα, όπως των ΑΜΕΑ, καθώς και των ανέργων και όσων αμείβονται με τον κατώτατο μισθό ή την κατώτατη σύνταξη.
  • 47.7 Τη μείωση της συμμετοχής στη δαπάνη αγοράς φαρμάκων από 25% σε 10% για όλους τους ασφαλισμένους.
  • 47.8 Την αύξηση στο ύψος των πραγματικών δεδομένων της ασφαλιστικής κάλυψης για ιατρικές επισκέψεις, εργαστηριακές και νοσοκομειακές εξετάσεις, νοσήλια και άλλες ιατρικές πράξεις.
  • 47.9 Την λήψη ειδικών μέτρων προστασίας των ΑΜΕΑ. Να μετατραπεί το βοήθημα σε κοινωνική σύνταξη. Να δικαιούνται το επίδομα αναπηρίας και οι συνταξιούχοι γήρατος εφ΄ όσον μετά τη συνταξιοδότησή τους γίνουν ανάπηροι(σήμερα το επίδομα απόλυτης αναπηρίας το δικαιούνται οι ανάπηροι συνταξιούχοι αναπηρίας και συνταξιούχοι θανάτου). Να δημιουργηθεί μητρώο αναπήρων και να αποδοθεί κάρτα αναπήρων. Να δημιουργηθούν κέντρα φυσικής – ιατρικής αποκατάστασής τους, επαγγελματικής κατάρτισής τους και ένταξής τους στην αγορά εργασίας. Να χορηγούνται τεχνικά βοηθήματα, στο πραγματικό τους κόστος, που συμβάλλουν στην κοινωνική ένταξη και επαγγελματική τους αποκατάσταση.
  • 47.10 Για τους χρονίως πάσχοντες και τους πάσχοντες από ΕΙΤΖ να στηριχθούν πολύπλευρα οι ίδιοι και οι οικογένειές τους.

__________________________________________________________________________________

Γενάρης 2008

Δραματική επιδείνωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων

Στην κεντρική ομιλία του, κατά τη συζήτηση του Προϋπολογισμού 2008 στη Βουλή και απαντώντας σε σχετική κριτική του Αλέκου Αλαβάνου, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου, αναφέρθηκε στον γνωστό νόμο Ρέππα, υπογραμμίζοντας: «Με τον νόμο Ρέππα, κύριε Αλαβάνο, ωφελήθηκε η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων και των συνταξιούχων, οι νέοι εργαζόμενοι, οι εργαζόμενοι στα βαρέα και ανθυγιεινά, οι γυναίκες, οι μακροχρόνια άνεργοι…» (Πρακτικά της Βουλής, 20/12/2007).

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, δεν μιλούν ποτέ αστήρικτα και χωρίς επιχειρήματα. Έχει συνεπώς ενδιαφέρον η αναφορά σε ορισμένες συγκεκριμένες ρυθμίσεις του περιβόητου νόμου Ρέππα και κάτω από το φως αυτών των ρυθμίσεων η εκτίμηση της αξιοπιστίας των ισχυρισμών του κ. Παπανδρέου.

1. Νόμος Ρέππα και ζητήματα χρηματοδότησης του ασφαλιστικού συστήματος.

Το μόνο «ενδιαφέρον» του νόμου Ρέππα για τον σημαντικότερο (μαζί με την αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων) παράγοντα επιδείνωσης της κατάστασης του ασφαλιστικού συστήματος, αυτόν της χρηματοδότησης, ήταν η κατάργηση της κρατικής εισφοράς (10% ή τα 3/9 του συνόλου) στα πλαίσια της 3μερούς χρηματοδότησης για τους ασφαλισμένους στο ΙΚΑ και η αντικατάστασή της με το 1% του ΑΕΠ, το οποίο υπολείπεται κατά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, έναντι της εισφοράς 10% που προέβλεπε η 3μερής χρηματοδότηση. Η κατάργηση αυτής της εισφοράς (10%), θα ισχύει και για τους κλάδους σύνταξης των Ταμείων που εντάσσονται στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, από την ημερομηνία ένταξής τους (άρθρο 4 παρ. 4 ν. 3029/02).

2. Νόμος Ρέππα και όρια ηλικίας.

Μετά την δραματική επιδείνωση που επέφερε ο νόμος Σιούφα (ν. 2084/92) στα όρια ηλικίας, ο νόμος Ρέππα προχώρησε παραπέρα μετατρέποντας την 35ετία χωρίς όριο ηλικίας σε 37ετία για όσους ασφαλίστηκαν από 1/1/1983 και διαμορφώνοντας για όσους, άνδρες και γυναίκες, ασφαλίστηκαν μετά την 1/1/1993 ενιαίο όριο ηλικίας τα 65 χρόνια.

Ιδιαίτερα για τις μητέρες με ανήλικα παιδιά προχώρησε με πιο βίαιο τρόπο κι απ’ αυτόν τον νόμο Σιούφα. Από 24,5 χρόνια ασφάλισης χωρίς όριο ηλικίας ή 17,5 χρόνια και 50 ετών, για τις προ του 1983 και από 25 χρόνια ασφάλισης και 50 ετών, για τις ασφαλισμένες μεταξύ 1983 και 1992, επέβαλε ενιαία ρύθμιση συνταξιοδότησης στα 25 χρόνια ασφάλισης με 60 έτη ηλικίας.

Για τις μητέρες με ανήλικα ή όχι παιδιά που ασφαλίστηκαν από το 1993 και μετά ευθυγραμμίστηκε με τον νόμο Σιούφα επιβάλλοντας το ενιαίο για άνδρες και γυναίκες όριο ηλικίας στα 65 έτη ηλικίας.

3. Νόμος Ρέππα και ύψος συντάξεων.

Ο νόμος Ρέππα του ΠΑΣΟΚ, περιορίζει ως ένα βαθμό την καταστροφική επίδραση που είχε ο νόμος Σιούφα της Ν.Δ. στο ύψος των συντάξεων. Το ποσοστό της σύνταξης από 80% επί των συντάξιμων αποδοχών, ο νόμος Σιούφα το κατέβαζε στο 60% και ο νόμος Ρέππα το πάει στο 70%. Και με τους δύο νόμους, όμως, ως συντάξιμες αποδοχές για τους Δ.Υ. και τους ασφαλισμένους των Ειδικών Ταμείων (ΔΕΚΟ, Τράπεζες κλπ), υπολογίζονται οι μέσες αποδοχές της τελευταίας 5ετίας, αντί των αποδοχών του τελευταίου μήνα. Το ίδιο, η 5ετία δηλαδή, προβλέπεται και για τους ασφαλισμένους του ΙΚΑ, μόνο που ο νόμος Ρέππα, προβλέπει την καλύτερη 5ετία, με επιλογή του ασφαλισμένου, μέσα στην τελευταία 10ετία.

Οι ρυθμίσεις αυτές ισχύουν γενικώς για τους ασφαλισμένους μετά την 1/1/1993.

Για όσους έχουν ασφαλισθεί μέχρι 31/12/1992, ο νόμος Ρέππα προβλέπει μεταβατική περίοδο, που σ’ ότι αφορά στις συντάξιμες αποδοχές ολοκληρώνεται την 31/12/2012 (πρώτη 5ετία εφαρμογής) και σ’ ότι αφορά στο ποσοστό αναπλήρωσης της σύνταξης την 31/12/2017 (το ποσοστό μειώνεται από 80% στο 70%, με μία μονάδα κάθε χρόνο από το 2008 έως το 2017).

Η ακριβής εικόνα της αρνητικής επίδρασης που θα έχουν οι δύο αυτές μεταβολές (συντάξιμες αποδοχές και ποσοστό αναπλήρωσης της σύνταξης) σε σύγκριση με τις ισχύουσες μέχρι την 31/12/2007 διατάξεις, φαίνεται με τον υπολογισμό της σύνταξης στα δύο κομβικά χρονικά σημεία, που είναι η 31/12/2012 και η 31/12.2017.

Ο υπολογισμός αυτός, αποδείχνει ότι ο νόμος Ρέππα θα επιφέρει μια μείωση των συντάξεων της τάξης του 21% στο τέλος του 2012 και της τάξης του 30% στο τέλος του 2017.

4. Ο νόμος Ρέππα και τα κατώτατα όρια συντάξεων.

Δραματική είναι η επιδρομή των δύο νόμων σε βάρος των πιο φτωχών συνταξιούχων, των συνταξιούχων της κατώτερης σύνταξης.

Οι εργαζόμενοι, με πολύχρονους αγώνες, είχαν καταφέρει να κατοχυρωθεί ο θεσμός των κατώτατων ορίων συντάξεων, με βάση τη γενική αρχή ότι η σύνταξη αποτελεί το 80% των αποδοχών του εργαζόμενου στο τέλος του εργασιακού του βίου.

Στη βάση αυτή, συνδέθηκε η κατώτερη σύνταξη με το κατώτερο ημερομίσθιο της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και καθορίστηκε σε 25Χ80% = 20 ημερομίσθια ανειδίκευτου εργάτη.

Τον θεσμό αυτόν κατακρεούργησε κυριολεκτικά ο νόμος Σιούφα, ορίζοντας ότι η κατώτερη σύνταξη ορίζεται με βάση το μέσο μηνιαίο κατά κεφαλή ΑΕΠ του 1991, ως συντάξιμες αποδοχές και συντάξιμο χρόνο 15 ετών, που δίνει ποσοστό αναπλήρωσης της σύνταξης ίσο με 25,71% (15Χ1,714%=25,71%).

Σε σύγκριση με τη σύνταξη που προέκυπτε με βάση τα 20 ημερομίσθια ανειδίκευτου εργάτη, η σύνταξη του νόμου Σιούφα αποτελούσε μόλις το 48,5%. Τα επόμενα χρόνια η «σύνταξη» αυτή αναπροσαρμόζεται με το εκάστοτε ποσοστό αύξησης των συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων.

Ο νόμος Ρέππα, εκφράζοντας παραπλήσιο πνεύμα απέναντι στους συνταξιούχους της απόλυτης φτώχειας, όρισε την κατώτερη σύνταξη ίση με το 70% του κατώτερου μισθού του έγγαμου με πλήρη απασχόληση υπαλλήλου, όπως ο μισθός αυτός ορίζεται από την ΕΓΣΣΕ του 2002. Η σύνταξη αυτή αναπροσαρμόζεται τα επόμενα έτη με βάση το ποσοστό αύξησης των συντάξεων σύμφωνα με την εισοδηματική πολιτική (άρθρο 3 παρ. 4.α. ν. 3029/02).

Με βάση τη ρύθμιση αυτή, η κατώτερη σύνταξη του έτους 2007 ανέρχεται σε 463,18 €, ενώ με βάση το κατώτερο ημερομίσθιο της ΕΓΣΣΕ του 2007, που ανέρχονταν σε 29,39 € η κατώτερη σύνταξη θα έπρεπε να ανέρχεται σε 20Χ29,39=587,80 €. Συμπέρασμα, η φιλεργατική, κατά τον κ. Παπανδρέου, πολιτική του ΠΑΣΟΚ και του νόμου Ρέππα, περιόρισε την κατώτερη σύνταξη κατά 124,62 € τον μήνα ή ποσοστό 26,9%.

5. Ο νόμος Ρέππα και τα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα.

Το άρθρο 4 παρ. 6 του ν. 3029/02, του «φιλεργατικού» νόμου Ρέππα, προβλέπει ότι «με Π.Δ. που εκδίδεται μέχρι 31-12-2004 (!) μετά πρόταση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και σύμφωνη γνώμη ειδικής επιστημονικής επιτροπής, επανακαθορίζονται τα επαγγέλματα και οι εργασίες που υπάγονται στον Κανονισμό Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων του ΙΚΑ».

Βέβαια 4 χρόνια μετά την προθεσμία του νόμου, η προβλεπόμενη επιστημονική επιτροπή, μπορεί να μην έχει δώσει ακόμη την γνώμη της, αλλά ο δρόμος για την ολική ανατροπή του θεσμού των ΒΑΕ έχει ανοίξει. Οι προτάσεις – σοκ της σχετικής επιτροπής, που περιγράφονται από τον Τύπο επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές.

Ο νόμος Ρέππα έπαιξε και παίζει κι εδώ τον «φιλεργατικό» ρόλο του.

6. Ο νόμος Ρέππα και τα Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης.

Με την οδηγία 41/2003 της Ε.Ε. καθιερώνονται σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο, τα Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης, τα οποία προορίζονται να αποτελέσουν τον 2ο πυλώνα του τριφασικού ασφαλιστικού συστήματος, που προωθούν όλοι οι διεθνείς καπιταλιστικοί οργανισμοί και η Ευρωπαϊκή Ένωση στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Ο νόμος Ρέππα με χαρακτηριστική ταχύτητα για τα δεδομένα της ελληνικής νομοθετικής παραγωγής, έσπευσε να θεσμοθετήσει τα εν λόγω Ταμεία και κατοχυρώσει νομοθετικά τις βασικές αρχές του καταστατικού τους.

Εντελώς ενδεικτικά, δύο μόνο προβλέψεις αυτών των καταστατικών διατάξεων, δίνουν το μέτρο του προσανατολισμού και του ενδιαφέροντος με το οποίο θα κινούνται αυτά τα Ταμεία:

Άρθρο 7 παρ. 15 «… ποσοστό μέχρι 70% των τεχνικών αποθεματικών επενδύεται σε μετοχές, μεταβιβάσιμα αξιόγραφα εξομοιούμενα με μετοχές και σε ομολογίες εταιρειών σε αναγνωρισμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στην Ελλάδα, σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και λοιπές χώρες της αλλοδαπής και ποσοστό μέχρι 20% των τεχνικών αποθεματικών τους σε έντοκα γραμμάτια και τραπεζικές καταθέσεις».

Άρθρο 8 παρ. 6 «σε περίπτωση διάλυσης ταμείου επαγγελματικής ασφάλισης το προϊόν της εκκαθάρισης στο οποίο ανήκουν και οι εργοδοτικές εισφορές διανέμεται ανάλογα με την ασφαλιστική προσδοκία στους ασφαλισμένους.».

Αν όλα αυτά θυμίζουν χρηματιστηριακούς τζόγους, δομημένα ομόλογα και ασφαλιστικό μέλλον τύπου ENRON για τους ασφαλισμένους θα είναι μάλλον συμπτωματικό και δεν φταίει σε τίποτα ο νόμος Ρέππα και η νεοφιλελεύθερη πολιτική, που υπηρέτησαν και υπηρετούν οι κυβερνήσεις και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Με βάση όλα τα παραπάνω, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι είναι καιρός να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.

Η ΝΔ ισχυρίζεται ότι ο νόμος Σιούφα έσωσε το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας και υπηρέτησε τους εργαζόμενους.

Το ΠΑΣΟΚ ισχυρίζεται ότι ο δικός του νόμος, ο νόμος Ρέππα ωφέλησε τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων.

Πώς αλλιώς να το πούμε; Προκαλούν τη νοημοσύνη μας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει πως και οι δύο νόμοι , ο 2084/1992 της ΝΔ και ο 3029/2002 του ΠΑΣΟΚ, που υπερασπίζονται ακόμη και προκλητικά τα δύο κυβερνητικά κόμματα, πρέπει να καταργηθούν και να παγιωθεί ένα ενιαίο για όλους τους εργαζόμενους (παλιούς και νέους) και φιλεργατικό σύστημα δημόσιας και κοινωνικής ασφάλισης.

Το βάρος κατά κύριο λόγο πέφτει στις πλάτες των εργαζομένων, των συνταξιούχων, του συνδικαλιστικού κινήματος και των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που αναφέρονται στην εργατική τάξη και τα δικαιώματά της.

Ο αγώνας αυτός θα είναι σκληρός, αλλά δίκαιος και πρέπει να έχει νικητή. Το εργατικό κίνημα πρέπει και πάλι να νικήσει.

Κι αυτό είναι υπόθεση όλων μας.

____________________________________________________________________________________________________________

Σεμπτέμβριος 2007

Καθολική κινητοποίηση για την υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης

Η κοινωνική ασφάλιση αναμφισβήτητα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος στον 20ό αιώνα. Κατάκτηση, όμως, που εδώ και μερικά χρόνια βρίσκεται στο στόχαστρο των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων του νεοφιλελεύθερου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.Στο χορό έχουν μπει επίμονα οι διάφοροι διεθνείς καπιταλιστικοί oργανισμοί (ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα) και φυσικά η Ευρωπαϊκή Ένωση, που με κάθε τρόπο προωθούν την ολοκληρωτική «μεταρρύθμιση» της κοινωνικής ασφάλισης. Απώτερος στόχος τους το πέρασμα στο περιβόητο συνταξιοδοτικό σύστημα των τριών πυλώνων.
Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε όλοι -συνδικάτα, κοινωνικοί φορείς, πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται στην εργατική τάξη και τα δικαιώματά της- ότι η κοινωνική ασφάλιση κινδυνεύει από την απληστία του νεοφιλελευθερισμού, κινδυνεύει να θυσιαστεί στο βωμό των υπερκερδών του κεφαλαίου.
ΜΕΡΟΣ Α: ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Δύο βασικοί παράγοντες επιδρούν καταλυτικά στην πλήρη αποδυνάμωση του ασφαλιστικού συστήματος όπως το γνωρίσαμε μέχρι σήμερα:
– η διαχρονική καταλήστευση των πόρων της κοινωνικής ασφάλισης
– η ελαστικοποίηση της απασχόλησης και η αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων.
Η ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΟΡΩΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ
Από το 1950 και για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων (ΕΡΕ, Ένωσης Κέντρου, Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ), σημειώθηκε η μεγαλύτερη ληστεία σε βάρος των αποθεματικών της κοινωνικής ασφάλισης. Ενόσω κανείς δεν αμφισβητούσε την κρατική εγγύηση των συντάξεων, όλα τα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας υποχρεώνονταν με το νόμο 1611 του 1950 να καταθέτουν το σύνολο των αποθεματικών τους άτοκα σε ειδικό λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδας (ποσά τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για τη χρηματοδότηση, με άτοκα ή χαμηλότοκα δάνεια, εφοπλιστών και βιομηχάνων, στο όνομα της ανάπτυξης της οικονομίας), σήμερα η κρατική εγγύηση αμφισβητείται χωρίς τα τεράστια ποσά που απώλεσαν τα ταμεία να επιστρέφονται.
Η απώλεια για τα ταμεία, με βάση τα ισχύοντα κάθε φορά επιτόκια των προθεσμιακών καταθέσεων στις τράπεζες, ανέρχεται σε εκατοντάδες δις ευρώ. Αν αυτά υπήρχαν σήμερα, κανένας δεν θα μπορούσε να μιλήσει για δημοσιονομικό πρόβλημα χρηματοδότησης της κοινωνικής ασφάλισης.
Κι ενώ δεν γίνεται από κανέναν λόγος για κάποιου είδους επιστροφή έστω και μέρους αυτών των χρημάτων των ασφαλισμένων, η λεηλασία των πόρων της κοινωνικής ασφάλισης συνεχίζεται απρόσκοπτα. Το ασφαλιστικό σύστημα διαλύεται, τα ταμεία, σχεδιασμένα και μεθοδικά, γίνονται προβληματικά από την πολιτική όλων των κυβερνήσεων, οι οποίες αφού φροντίζουν να δημιουργούν «αδιέξοδα» έρχονται μετά να ζητήσουν θυσίες. Αυτή την βασική και κρίσιμη αλήθεια καμιά επίσημη μελέτη και κανένας ειδικός δεν την αναδεικνύει.

Κύριες μορφές καταλήστευσης:

→ Η «αξιοποίηση» των πόρων της κοινωνικής ασφάλισης για την αναζωογόνηση των χρηματαγορών. Η οδηγία 41/2003 της ΕΕ για τα επαγγελματικά ταμεία, τα οποία θα αποτελέσουν τον δεύτερο πυλώνα του περιβόητου τριφασικού ασφαλιστικού συστήματος, προβλέπει την ελεύθερη και χωρίς κυβερνητικές παρεμβάσεις «επένδυση» μέχρι και του 70% των τεχνικών αποθεμάτων τους στις χρηματαγορές για αγορά μετοχών, χρεωγράφων κάθε είδους και ομολόγων. Τα περίφημα δομημένα ομόλογα θα αποτελούν ένα απλό επεισόδιο, όταν θα ολοκληρωθεί η αφομοίωση από τα επαγγελματικά ταμεία του συνόλου της επικουρικής ασφάλισης της χώρας. Οι προβλέψεις της οδηγίας αυτής έχουν ενσωματωθεί στην ελληνική νομοθεσία με τον γνωστό νόμο Ρέππα της τελευταίας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

→ Το νέο πλαίσιο διαχείρισης των αποθεματικών της κυβέρνησης της ΝΔ έχει στρώσει το δρόμο ώστε να περάσουν ευκολότερα τα αποθεματικά των ταμείων στην κεφαλαιαγορά, να σπρώξει ακόμη περισσότερο τα ταμεία στη λογική της αύξησης του επενδυτικού κινδύνου, της κερδοσκοπίας και του τζόγου. Με τις ρυθμίσεις της κυβέρνησης για το διορισμό διοικήσεων στα ασφαλιστικά ταμεία, επιδιώκεται να κατευθυνθούν οι κινήσεις τους στις χρηματαγορές, διατηρώντας για τον εαυτό της το ανεύθυνο για τις όποιες μελλοντικές επιζήμιες επιλογές. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση αποβλέπει και στη διαγραφή των ευθυνών της για την υπόθεση των δομημένων ομολόγων.

→Η παρακράτηση και μη απόδοση στα ασφαλιστικά ταμεία εξαιρετικά σημαντικών πόρων της κοινωνικής ασφάλισης. Σύμφωνα με στοιχεία της ομοσπονδίας των εργαζομένων στα ασφαλιστικά ταμεία, οι οφειλές του κράτους στα ταμεία θα ξεπερνούν στο τέλος του 2007 τα 8,7 δις €, ενώ οι οφειλές της μεγάλης ιδιωτικής εργοδοσίας θα φθάνουν τα 8,2 δις €. Το κράτος δεν έχει αποδώσει από το 1993 ούτε ένα ευρώ από τις υποχρεώσεις του στο πλαίσιο της τριμερούς χρηματοδότησης, ενώ η μεγάλη ιδιωτική εργοδοσία απολαμβάνει κάθε φορά και με κάθε κυβέρνηση «ρυθμίσεις» απόδοσης των οφειλών της σε πολλές δεκάδες δόσεις, πληρώνει μία ή δύο δόσεις για να παίρνει ασφαλιστική ενημερότητα και ύστερα περιμένει την επόμενη ρύθμιση.

→ Η εισφοροδιαφυγή, που αποτελεί εθνικό σπορ, αλλά μεγάλη πληγή για το ασφαλιστικό μας σύστημα, υπολογίζεται σε πάνω από 5 δις €, ενώ η ανασφάλιστη εργασία υπολογίζεται ότι αγγίζει πάνω από 1 εκατομμύριο εργαζομένους, κυρίως οικονομικούς μετανάστες. Είναι φανερό ότι το ζήτημα των πόρων αποτελεί κύριο πρόβλημα της κοινωνικής ασφάλισης. Ούτε όμως οι κυβερνήσεις, ούτε οι διάφοροι «σοφοί» που καλούνται να κόψουν και να ράψουν τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων ασχολούνται με την απόδοσή τους στα ταμεία και το σταμάτημα της καταλήστευσής τους. Κατά τα άλλα κόπτονται για τα δημοσιονομικά προβλήματα που συνδέονται με την κοινωνική ασφάλιση.

Η ΑΠΟΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Χρειάζεται να σημειωθεί με έμφαση ότι το ασφαλιστικό σύστημα έχει άμεση σχέση με τις εργασιακές σχέσεις. Η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, που προωθείται με ιδιαίτερη επιμονή από την Ευρωπαϊκή Ένωση, διαμορφώνει τους όρους για ουσιαστική ανατροπή του ασφαλιστικού συστήματος όπως το γνωρίσαμε μέχρι σήμερα. Το ίδιο προωθεί και το ΔΝΤ με τις υποδείξεις του για αποτελεσματικές και συγκεκριμένες μεταρρυθμιστικές επιλογές στην κοινωνική ασφάλιση (τριφασικό ασφαλιστικό σύστημα), αλλά και με τις αιχμές του για τις εργασιακές σχέσεις, την ελαστική απασχόληση, τις αποζημιώσεις, και με την υπονόμευση των κατώτατων ορίων αποδοχών, που στην Ελλάδα ρυθμίζονται με την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Με την ελαστική και μερική απασχόληση ανατρέπεται το ολόκληρο μεροκάματο-μισθός και το ολόκληρο ένσημο, που αποτέλεσε την υποδομή πάνω στην οποία στηρίχτηκε το συνταξιοδοτικό σύστημα μέχρι σήμερα. Ας αναλογιστούμε μόνο πότε και με ποιο τρόπο θα πάρει σύνταξη ο απασχολούμενος με μερική ή με ελαστικές μορφές απασχόλησης. Μπορούμε επίσης να αξιολογήσουμε την αξιοπιστία των διακηρύξεων και των δύο εταίρων του δικομματισμού, ότι τάχα ενδιαφέρονται για ένα ασφαλιστικό σύστημα που θα αντέχει μέχρι το 2050. Με τις σαρωτικές αλλαγές που προωθούνται στις εργασιακές σχέσεις, με την λεγόμενη flexicurity και την πράσινη βίβλο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είναι άραγε σε θέση να μας πουν ποια θα είναι η μορφή της απασχόλησης το 2050, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς τι είδους ασφαλιστικό σύστημα, πέρα από το τριφασικό, σχεδιάζουν; Η μόνη ρύθμιση που θα επέτρεπε, σήμερα και αύριο, να πάρουν σύνταξη οι μερικά και ελαστικά απασχολούμενοι, είναι αυτή που θα προέβλεπε ως ελάχιστη ασφαλιστική παροχή την κάλυψή τους με το ένσημο που αντιστοιχεί στα κατώτερα όρια μεροκάματων- μισθών για κάθε ημέρα απασχόλησης, ανεξάρτητα από τον αριθμό των ωρών εργασίας, εφόσον πρόκειται για μερική ή ελαστική απασχόληση. Στο κάτω-κάτω, οι εργοδότες τους κλέβουν το παρόν με τη μερική ή ελαστική αμοιβή, ας μην τους κλέβουν και το μέλλον με τη μερική ασφάλιση.

ΜΕΡΟΣ Β: ΠΟΥ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Δια της διολισθήσεως το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας οδηγείται σε πλήρες αδιέξοδο, ώστε οι στόχοι που τίθενται από ΕΕ και διεθνείς καπιταλιστικούς οργανισμούς για την ουσιαστική κατάργηση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης, την προώθηση του τριφασικού ασφαλιστικού συστήματοςκαι το άνοιγμα του δρόμου στην ιδιωτική ασφάλιση, να γίνουν πραγματικότητα. Οι κυβερνητικές κατευθύνσεις, τόσο της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ, αφορούν στην ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης και στην απαλλαγή του κράτους και του κεφαλαίου από το ασφαλιστικό κόστος. Η υλοποίηση αυτών των κατευθύνσεων περνά μέσα από δύο, στρατηγικού χαρακτήρα, επιλογές:

(α) το πέρασμα σ’ ένα συνταξιοδοτικό σύστημα τριών πυλώνων, (β) τον πλήρη διαχωρισμό του κλάδου υγείας από τα ασφαλιστικά ταμεία.

Το συνταξιοδοτικό σύστημα τριών πυλώνων

Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, στοπλαίσιο των κατευθύνσεων και της ΕΕ, προωθούν με απόλυτη σαφήνεια το τριφασικό συνταξιοδοτικό σύστημα, όπου:

→ τον πρώτο πυλώνα αποτελεί η κύρια σύνταξη, με ένα συνταξιοδοτικό φορέα στον οποίο θα υπαχθούν όλα τα ταμεία κύριας ασφάλισης. Ο πυλώνας αυτός θα βαίνει συρρικνούμενος όσο θα ελαστικοποιείται η απασχόληση, και θα τείνει προς μια εθνική σύνταξη που θα κινείται από τα επίπεδα του σημερινού ΕΚΑΣ μέχρι τα κατώτερα όρια συντάξεων.

→ το δεύτερο πυλώνα αποτελούν, σύμφωνα και με σαφή αναφορά της οδηγίας 41/2003 της ΕΕ, τα επαγγελματικά ταμεία, τα οποία θα χρηματοδοτούνται με ίσες εισφορές εργαζομένων – εργοδοτών. Ο πυλώνας αυτός, όσο θα αποδυναμώνεται και θα συρρικνώνεται το σημερινό σύστημα επικουρικής σύνταξης, θα απορροφήσει το σύνολο των επικουρικών ταμείων, θα λειτουργεί με το κεφαλαιοποιητικό σύστημα, θα μπορεί να επενδύει μέχρι και το 70% των τεχνικών αποθεμάτων του σε μετοχές, χρεώγραφα κάθε λογής και ομόλογα, και θα «αξιοποιηθεί» για την αναζωογόνηση της χρηματαγοράς με τα σημαντικά αποθεματικά των επικουρικών ταμείων και φυσικά με την καταλήστευσή τους, όπως έγινε με τα δομημένα ομόλογα, την ENRON κ.ά.

→ τον τρίτο πυλώνα αποτελεί ο ιδιωτικός τομέας ασφάλισης, ο οποίος θα λειτουργεί με ασφαλιστικά προγράμματα, ατομικά ή συλλογικά, στο πλαίσιο μονομερώνπρωτοβουλιών των συνδικάτων ή διμερών συμφωνιών εργοδοτών – συνδικάτων. Ο πυλώνας αυτός θα βαίνει αναπτυσσόμενος όσο θα γενικεύεται η ελαστική και μερική απασχόληση και οι νέες εργασιακές σχέσεις. Το σχήμα αυτό σε μερικά χρόνια θα έχει επιφέρει καταλυτικές επιπτώσεις σε βάρος τουδημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης.

Διαχωρισμός κλάδου υγείας

Οι επιδιώξεις τόσο της κυβέρνησης όσο και του ΠΑΣΟΚ προσανατολίζονται στον πλήρη διαχωρισμό του κλάδου υγείας των ταμείων, τα οποία θα μετατραπούν απλώς σε συνταξιοδοτικά και θα ενταχθούνστο ΙΚΑ. Οι κλάδοι υγείας των ασφαλιστικών ταμείων θα υπαχθούν σε κάποιον Οργανισμό Διαχείρισης Πόρων Υγείας (ΟΔΙΠΥ) του Υπουργείου Υγείας και θα συγκροτήσουν τον τομέα πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Μπαίνει έτσι χέρι στην περιουσία και τους πόρους των ταμείων, που στηρίχτηκαν μόνο στις εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών (αποτελούν εργατικό μισθό) και σε καμιά κρατική χρηματοδότηση. Πρόκειται για προκλητική αφαίρεση τεράστιων πόρων από τα ταμεία των εργαζομένων, για να χρηματοδοτηθούν οι κυβερνητικές αναδιαρθρώσεις του τομέα της πρωτοβάθμιας περίθαλψης και η προώθηση των ιδιωτικοοικονομικών ρυθμίσεων στον τομέα της δημόσιας υγείας.

Οι συνταξιοδοτικοί όροι και η επιτροπή «σοφών»

Οι βασικοί νόμοι 2084/1992 (νόμος Σιούφα -Ν.Δ.) και 3029/2002 (νόμος Ρέππα – ΠΑΣΟΚ) έχουν διαμορφώσει το βασικό πλαίσιο συνταξιοδοτικών όρων σχετικά με τα όρια ηλικίας, τις συντάξιμες αποδοχές, το ύψος των συντάξεων, τα κατώτεραόρια των συντάξεων, τις περιπτώσεις πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, τα βαρέα και ανθυγιεινά, τις αναπηρικές συντάξεις, τις ασφαλιστικές εισφορές, τις ενοποιήσεις ταμείων κ.λπ. Η ενσωμάτωση τηςκύριας σύνταξης των ειδικών ταμείων στον ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, που με έμφαση υπογράμμισε στις προγραμματικές δηλώσεις του ο πρωθυπουργός, θα προσθέσει νέα ελλείμματα. Στο προσχέδιο, όμως, του προϋπολογισμού 2008, δεν αναφέρεται τίποτε για την κάλυψή τους, οπότε το πιθανότερο είναι αν προχωρήσουν αυτές οι επιλογές το κόστος να φορτωθεί στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ αυξάνοντας τα αδιέξοδα. Οι νόμοι αυτοί έχουν καταφέρει να διαμορφώσουν τρεις κατηγορίες ασφαλισμένων: τους ασφαλισμένους προ του 1983, τους ασφαλισμένους από το 1983 μέχρι το 1992 και αυτούς που ασφαλίστηκαν για πρώτη φορά από το 1993 και μετά. Τώρα η επιτροπή «σοφών» με επικεφαλής τον για πολλά χρόνια αντιπρόεδρο του ΣΕΒ και βασικό διαπραγματευτή των Εθνικών Γενικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) κ. Ν. Αναλυτή, έχει αναλάβει το «καθήκον» να μελετήσει νέες αρνητικές αλλαγές των συνταξιοδοτικών όρων και να προωθήσει μια τέταρτη κατηγορία ασφαλισμένων: αυτούς που μπαίνουν στην ασφάλιση από το έτος που θα ορίσει ο νέος νόμος που σχεδιάζει να ψηφίσει η κυβέρνηση της ΝΔ. Η προκλητική συμπεριφορά απέναντι στη νέα γενιά, της οποίας το μέλλον ληστεύεται με κάθε «μεταρρύθμιση» προκειμένου να καμφθούν οι αντιστάσεις της παρούσας γενιάς εργαζομένων, θα επιχειρηθεί άλλη μια φορά. Να μην το επιτρέψουμε. Μιμούμενοι τον κ. Σαρκοζί, οι «σοφοί» του κ. Αναλυτή επιδιώκουν σύμφωνα με όσα διαρρέουν στον τύπο, ανάμεσα στα άλλα:

→αύξηση των ορίων ηλικίας κατά 2-3 χρόνια. Το σχετικό χάπι θα χρυσωθεί με την πρόβλεψη για εθελοντική παράταση του εργασιακού βίου πάνω από τα 65 χρόνια, που σε λίγα χρόνια θα γίνει επίσης υποχρεωτική. Άλλωστε το μοναδικό κίνητρο για να επιθυμεί κάποιος την παραμονή του στην αγορά εργασίας μετά το όριο συνταξιοδότησης είναι να μην του φτάνει η σύνταξη. Κι όλοι ξέρουμε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των συντάξεων είναι κάτω από το όριο της φτώχιας. Αν μάλιστα περάσουν τα νέα σχέδια για το ύψος των συντάξεων η φτώχια θα διευρυνθεί ακόμη περισσότερο.

→ δραστικό περιορισμό των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων. Η καμπάνα χτυπά για τις γυναίκες, ιδίως τις μητέρες ανήλικων παιδιών, και για όσους εργάζονται σε βαρέα και ανθυγιεινά, παίρνουν αναπηρικές συντάξεις κ.λπ. → υπολογισμό των συντάξιμων αποδοχών με βάση τους μισθούς-μεροκάματα στο ήμισυ του εργασιακού βίου κι όχι της τελευταίας 5ετίας που προβλέπεται σήμερα. Η ρύθμιση αυτή θα πλήξει δραματικά το ύψος των συντάξεων, αφού κι αν ακόμη μείνει αμετάβλητο το ποσοστό (σήμερα 70%) η μείωση που θα προκύψει για τις συντάξεις θα είναι τεράστια. → αντιστοιχία εισφορών-σύνταξης. Η «αθώα» αυτή διατύπωση επιδιώκει να καταφέρει τεράστιο πλήγμα στις κατώτερες συντάξεις, αφού αποβλέπει στην κατάργηση του προνοιακού τμήματος των κατώτερων συντάξεων. Επαναφέρει ουσιαστικά από την πίσω πόρτα τη ρύθμιση που προέβλεπε ο νόμος Σιούφα του 1992, που επιχειρούσε συντριπτικό πλήγμα στα κατώτερα όρια συντάξεων για όσους έμπαιναν στην ασφάλιση από το 1993 και μετά.

ΜΕΡΟΣ Γ: ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΔΡΑΣΗ

Εργαζόμενοι, ασφαλισμένοι, συνταξιούχοι, άνδρες και γυναίκες, ο κίνδυνος για την κοινωνική ασφάλιση είναι μεγαλύτερος από ποτέ! Είναι ώρα όλοι μαζί, συνδικάτα, κοινωνικοί φορείς, πολιτικές δυνάμεις, να βροντοφωνάξουμε: Φτάνει ως εδώ με το νεοφιλελευθερισμό! Η κοινωνική ασφάλιση, μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, δε θα θυσιαστεί στο βωμό των υπερκερδών του κεφαλαίου. Ο ΣυΡιζΑ καλεί τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα τους, όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις της χώρας που αναφέρονται στην εργατική τάξη, τα πλατιά λαϊκά στρώματα, να συσπειρώσουν τις γραμμές τους και με τον αγώνα τους να αποκρούσουν τα σχέδια της κυβέρνησης και των διεθνών καπιταλιστικών οργανισμών. Να αναδείξουν το δικό τους διεκδικητικό πλαίσιο. Να θυμηθούν το μεγάλο ενωτικό λαϊκό ξέσπασμα του 2001 και με αποφασιστικούς, καθολικούς και ενωτικούς αγώνες: → Να υπερασπιστούν το δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης και να σταθούν φραγμός στο σύστημα των τριών πυλώνων. → Να περιφρουρήσουν τον κλάδο υγείας των ασφαλιστικών ταμείων. → Να αποτρέψουν την άλωση της επικουρικής ασφάλισης και των αποθεματικών της σε όφελος των τρωκτικών του χρηματιστηρίου. → Να απαιτήσουν επαρκή χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος με νέους πόρους από ειδική φορολογία του κεφαλαίου, καθώς και τη θεσμοθέτηση υποχρεωτικής για όλους -και για το κράτος- τριμερούς χρηματοδότησης για το σύνολο των ασφαλισμένων (πριν και μετά το 1993). → Να αξιώσουν απόδοση στα ταμεία των πόρων και αποθεματικών που καταληστεύθηκαν τα τελευταία χρόνια, και την πληρωμή των χρεών του κράτους και των εργοδοτών στα ασφαλιστικά ταμεία. → Να απαιτήσουν μέτρα για την προώθηση της απασχόλησης, την καταπολέμηση της ανεργίας, τη νομιμοποίηση των οικονομικών προσφύγων, την καταπολέμηση της μαύρης εργασίας, το χτύπημα της εισφοροδιαφυγής, την κατάργηση της πολιτικής της λιτότητας, την αναδιανομή του κοινωνικού προϊόντος μέσα από την εισοδηματική πολιτική και τη δημοκρατική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος. → Να υπερασπιστούν το θεσμό των κατώτερων ορίων συντάξεων και να απαιτήσουν τον καθορισμό τους στα 20 ημερομίσθια της ΕΓΣΣΕ για την κύρια σύνταξη και στα 5 για την επικουρική. Καμιά αύξηση ασφαλιστικών εισφορών και ορίων ηλικίας, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο. Πλήρη σύνταξη στα 35 χρόνια ή 10.500 ημέρες ασφάλισης, χωρίς όριο ηλικίας, με προοπτική μείωσής τους στα 30 χρόνια ή 9.000 ημέρες ασφάλισης. Διατήρηση των θετικών διακρίσεων για τις γυναίκες και βελτίωση των ρυθμίσεων για ευάλωτες κατηγορίες εργαζομένων. Καμιά δυσμενής παρέμβαση στο καθεστώς της πρόωρης συνταξιοδότησης των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων. Ασφάλιση για όλους τους ανέργους, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και τους οικονομικούς μετανάστες, αναγνώριση ως συντάξιμου του χρόνου ανεργίας και του χρόνου ασθένειας. Ποσοστό αναπλήρωσης 80% για την κύρια και 20% για την επικουρική σύνταξη. Συντάξιμες αποδοχές αυτές του τελευταίου έτους. Προστασία της μητρότητας μέσα κι από το ασφαλιστικό σύστημα. Καθιέρωση ελάχιστης ασφαλιστικής κλάσης ίσης με το κατώτερο ημερομίσθιο της ΕΓΣΣΕ για τους εργαζόμενους σε συνθήκες μερικής ή άλλων μορφών ελαστικής απασχόλησης. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πιστεύει πως, αν η συσπείρωση και κοινή δράση σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο ήταν το 2001 απαραίτητη, τώρα αποτελεί απόλυτη ανάγκη. Οι νόμοι 2084/1992 της ΝΔ και 3029/2002 του ΠΑΣΟΚ, που υπερασπίζονται ακόμη τα δύο μεγάλα κόμματα, πρέπει να καταργηθούν και να παγιωθεί ένα ενιαίο για όλους τους εργαζόμενους (παλιούς και νέους) ασφαλιστικό σύστημα. Το εργατικό κίνημα πρέπει να απορρίψει αγωνιστικά τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις και τις αντεργατικές υποδείξεις ΕΕ, ΔΝΤ και ΟΟΣΑ, σε βάρος του συστήματος της κοινωνικής ασφάλισης.

Ο αγώνας αυτός πρέπει να έχει νικητή. Το εργατικό κίνημα πρέπει και πάλι να νικήσει.

Κι αυτό είναι υπόθεση και ευθύνη όλων μας…

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: